આજે મારા ઘરે ખાંડ ખતમ થઈ ગઈ. મેં વિચાર્યું શા માટે બહાર જવું? ચાલો બ્લિંકિટ પરથી ઓર્ડર આપીએ મારો મોબાઈલ ઉપાડ્યો, બે ક્લિક કર્યા અને સ્ક્રીન પર આવ્યો 10 મિનિટમાં ડિલિવરી. મારા મનને સંપૂર્ણપણે શાંતિ મળી. મેં મારું કામ શરૂ કર્યું.
પણ એ 10 મિનિટ તો એવી જ હતી આજે આપણે બધાને તેની આદત પડી ગઈ. એક બટન દબાવીને એવું માની લીધું કે આપણી સામે કોઈ માણસ નથી, જાણે કોઈ મશીન કામ કરી રહ્યું છે. જો તે સમયસર આવે તો ઠીક છે, અને જો તે 2-4 મિનિટ મોડું થાય તો ગુસ્સો, ફરિયાદ ક્યારેક ઓર્ડર રદ કરવો.
દરવાજો ખટખટાવ્યો થોડું મોડું થયું હતું. જ્યારે મેં દરવાજો ખોલ્યો, ત્યારે એક છોકરો સામે ઉભો હતો. તે જવાન હતો પણ તેના ચહેરા પર જવાબદારીની રેખાઓ હતી. તેનો શ્વાસ ભારે હતો, તેના હાથ થોડા ધ્રુજી રહ્યા હતા અને તેની આંખો જાણે તે ઘણું કહેવા માંગતો હોય તેણે તેની વસ્તુઓ આપી પણ કોણ જાણે કેમ, તેના મોંમાંથી બસ એટલું જ નીકળ્યું, બધું બરાબર છે?
તું ખૂબ જ તણાવમાં લાગે છે મારાથી પૂછાય ગયુ અને તરત જ, તેની ધીરજ તૂટી ગઈ તેની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા કોઈ અવાજ નહીં, કોઈ રડવું નહીં, જાણે તે વરસોથી રડયો ન હોય થોડી વાર પછી, તેણે કહ્યું, મેડમ આજ સુધી કોઈએ આ પૂછ્યું નહોતું. લોકો ફક્ત મોડું થાય ત્યારે ગુસ્સે થાય છે. ક્યારેક તેઓ માલ પરત કરે છે, ક્યારેક તેઓ ઓર્ડર રદ કરે છે. તે અટકી ગયો. તેણે શ્વાસ રોક્યો અને ખૂબ જ નીચા અવાજમાં કહ્યું, મારી પત્ની હોસ્પિટલમાં છે.
તેની આજે ડિલિવરી છે, તેઓ ફોન કરી રહ્યા છે – તેઓ જલ્દી આવવાનું કહી રહ્યા છે. તે ક્ષણ જાણે સમય થંભી ગયો હોય. મારી સામે કોઈ ડિલિવરી બોય નહોતો. મારી સામે એક પતિ ઉભો હતો, જે પિતા બનવાનો હતો તેણે આગળ કહ્યું, રસ્તાની બાજુમાં જ હોસ્પિટલ છે.
મેં પત્નીને જણાવ્યું હતું કે હું તેને આવીને મળીશ બસ થોડીવાર માટે પણ તે ક્ષણે ખૂબ મોડું થઈ ગયું હતું. તેને દોષિત જેવું લાગ્યું જાણે તેણે ગુનો કર્યો હોય. પણ હકીકતમાં તે ગુનેગાર નહોતો. તે લાચાર હતો. એક તરફ તેની પત્ની પીડાથી ઝઝૂમી રહી હતી અને બીજી તરફ તેની નોકરી જે ઘર ચલાવે છે. જો તેણે ફરજ છોડી દીધી હોત તો નોકરી ગુમાવવાનો ડર અને જો તે મોડો થયો હોત તો લોકોનો ગુસ્સો આજે તે પરિવાર અને પેટ વચ્ચે અટવાઈ ગયો હતો. હું સંપૂર્ણપણે શાંત થઈ ગયી મારી આંખો આંસુઓથી ભરાઈ ગઈ, મારું હૃદય ખૂબ ભારે થઈ ગયું. આપણે જે 10 મિનિટ માટે લડીએ છીએ, ચીસો પાડીએ છીએ, ક્યારેક તે 10 મિનિટ કોઈના જીવનની સૌથી કિંમતી ક્ષણો છીનવી લે છે. આજે મને એક વાત સમજાઈ દરેક વિલંબ બેદરકારી નથી હોતી. દરેક વ્યક્તિ બેદરકાર નથી હોતી. કેટલાક લોકો બીજાની સુવિધા માટે ચૂપચાપ પોતાની ખુશી, પોતાના આંસુ, પોતાના સપનાઓનું બલિદાન આપી દે છે. આપણે રૂમમાં સેક્ધડ ગણતા બેસીએ છીએ, અને કોઈ શેરીમાં દોડી રહ્યું છે પોતાના આખા જીવનનું ધ્યાન રાખતા.
એક નાની વિનંતી, આગલી વખતે જો કોઈ થોડું મોડું આવે તો ગુસ્સે થતાં પહેલાં ફક્ત એક વાર જરૂર પૂછો બધું બરાબર છે ને? કદાચ સામે ઉભેલી વ્યક્તિ કોઈનો પતિ, કોઈનો પિતા, કોઈનો દીકરો હોય શકે જે જવાબદારીઓના બોજ હેઠળ દબાયેલો માત્ર થોડી માનવતા શોધી રહ્યો છે કારણ કે આપણે ગ્રાહક છીએ. પરંતુ તે પણ એક માણસ છે.