એચબી વાડિયા આતશ બેહરામના પવિત્ર પરિસરમાં 12મી ડિસેમ્બર 2025ના રોજ એક શાંત પરંતુ મહત્વપૂર્ણ ક્ષણ સાકાર થઈ, જ્યારે નવેસરથી પુન:સ્થાપિત જ્યોર્જિયન વોટર ફાઉન્ટેનનું ઉદ્ઘાટન કરવામાં આવ્યું. આ પ્રસંગ સમુદાયના અતિમાનનીય વડા દસ્તુરજી ફિરોઝ એમ. કોટવાલના 90મા જન્મદિવસ સાથે સુસંગત રીતે ઉજવાયો હતો. શાંતિસભર ધાર્મિક વાતાવરણમાં યોજાયેલો આ કાર્યક્રમ ઉજવણીસભર તેમજ અત્યંત પ્રતીકાત્મક રહ્યો.
વર્ષો દરમિયાન જર્જરિત થયેલા ઇટાલિયન માર્બલના ફાઉન્ટેનને ટ્રસ્ટીઓ દ્વારા સંભાળપૂર્વક પુન:સ્થાપિત કરવામાં આવ્યું અને દસ્તુરજી કોટવાલની ધર્મપ્રતિ જીવનભરની સેવા પ્રત્યે સન્માનરૂપે તેનું ઉદ્ઘાટન કરવામાં આવ્યું. કાર્યક્રમની શરૂઆત આતશ બેહરામની પોર્ટ્રેટોથી શોભિત હોલમાં આયોજિત ગૌરવસભર સમારોહથી થઈ, જ્યાં ટ્રસ્ટીઓએ તેમના અવિરત યોગદાનને શ્રદ્ધાંજલિ અર્પી.
ટ્રસ્ટી ઝેરિક એચ. દસ્તુરે ઝોરાસ્ટ્રિયન અભ્યાસક્ષેત્રમાં દસ્તુરજી કોટવાલના વિશિષ્ટ વિદ્વત્તાપૂર્ણ કાર્ય અને કાર્યરત યજમાનો પ્રત્યેના તેમના અડગ સમર્થનને માન્યતા આપતું ઔપચારિક પ્રશસ્તિપત્ર વાંચી સંભળાવ્યું. મેનેજિંગ ટ્રસ્ટી હોશી દસ્તુર તથા ટ્રસ્ટી બરજીસ દેસાઈએ તેમને પરંપરાગત શાલ અને હારથી સન્માનિત કર્યા, જે સમુદાયમાં તેમના પ્રત્યે રહેલા ઊંડા આદરનું પ્રતિબિંબ હતું.
પુન:સ્થાપિત ફાઉન્ટેનનું ઐતિહાસિક મહત્વ વિશેષ છે. દસ્તુરજી કોટવાલ લાંબા સમયથી તેની પુન:સ્થાપન માટે પ્રયાસરત હતા, જે બોમ્બે ડોકયાર્ડના પ્રખ્યાત જહાજ નિર્માતા વાડિયા પરિવારને અર્પિત શ્રદ્ધાંજલિ રૂપે જોવામાં આવે છે. ઉદ્ઘાટનનો સમય પણ અત્યંત અર્થસભર રહ્યો, કારણ કે તે 1723માં લવજી નસરવાનજી વાડિયા દ્વારા સ્થાપિત બોમ્બે ડોકયાર્ડના 290મા વર્ષ સાથે નજીકથી સંકળાયેલો હતો. માનવામાં આવે છે કે આ ફાઉન્ટેન ક્યારેક લવજી કાસલના પરિસરમાં શોભતું હતું અને બાદમાં તેને આતશ બેહરામ ખાતે સ્થાનાંતરિત કરવામાં આવ્યું હતું. 1923માં લેડી આઈમાઈ અને સર હોરમસજી અરદેશીર વાડિયાએ આ ફાઉન્ટેન આતશ બેહરામને ઔપચારિક રીતે અર્પણ કર્યું હતું. ઉદ્ઘાટન દરમિયાન દસ્તુરજી કોટવાલે જળના સંરક્ષક યઝાતા અર્દવિસુર અનાહિતાને પ્રાર્થના અર્પી, આવાં ન્યાયેશમાંથી પાઠનું પઠન કર્યું અને યથા અહુ વૈર્યોચા જાપ કર્યા બાદ પરંપરાગત લાલ સગન રિબન કાપીને ફાઉન્ટેનને ઔપચારિક રીતે સમર્પિત કર્યું. ફરી એકવાર વહેતા થયેલા જળ સાથે આ પુન:સ્થાપિત ફાઉન્ટેન સતતતા, શ્રદ્ધા અને નવચેતનાનું શક્તિશાળી પ્રતીક બની ઊભર્યું છે. આ ફાઉન્ટેન યાદ અપાવે છે કે જ્યારે ધર્મ, ઇતિહાસ અને જવાબદાર સંરક્ષણ એકત્રિત થાય છે, ત્યારે વારસો માત્ર સાચવાતો નથી, પરંતુ આવનારી પેઢીઓ માટે અર્થપૂર્ણ રીતે નવેસરથી જીવંત બને છે.