બાળપણથી આપણને સારા વિચારો, સારા શબ્દો અને સારા કર્મો કરવા શીખવવામાં આવે છે. પરંતુ સારૂં શું છે? શું તે અચલ છે, કે પરિસ્થિતિ મુજબ બદલાય છે? જરથોસ્તી ઉપદેશોમાં સારા વર્તનની મજબૂત પાયાની વાત છે, છતાં આપણો ધર્મ આપણને વધુ ઊંડા સ્તરે આશા, એટલે કે ધાર્મિકતા તરફ બોલાવે છે.
જરથોસ્તી ધર્મ શીખવે છે કે અહુરા મઝદાએ પરિપૂર્ણ વિશ્વ રચ્યું, જેને અહરીમનની વિનાશકારી શક્તિએ પડકાર્યો. આપણે દરેકે આપણા ફ્રવશી આધ્યાત્મિક સત્વ દ્વારા આ ભૌતિક વિશ્વમાં પ્રવેશવાનું પસંદ કર્યું, જેથી અજ્ઞાન અને નકારાત્મકતાને નિષ્પ્રભ બનાવી શકાય. આપણું ધ્યેય નિષ્ક્રિય સારા સુધી સીમિત નથી; તે વ્યવસ્થા અને અસ્થિરતા વચ્ચેના અંતિમ વિજયમાં સક્રિય ભાગીદારી છે, જે અંતે ફ્રશોકેરેતી સૃષ્ટિના પુનઃનવન સુધી પહોંચે છે.
આ ધ્યેયને ટેકો આપવા માટે અમને આધ્યાત્મિક સાધનો મળ્યા છે પવિત્ર અગ્નિ, જે દૈવી હાજરી અને રૂપાંતરનું પ્રતિક છે; સુદરેહ અને કસ્તી, જે નૈતિક ફરજ યાદ અપાવે છે; અને માથ્રવાણી શક્તિશાળી પ્રાર્થનાઓ, જે અમને ઉચ્ચ જ્ઞાન સાથે જોડે છે. જ્યારે અમે આ ઉપદેશોને નિષ્ઠાપૂર્વક જીવીએ છીએે, ત્યારે નકારાત્મક ઊર્જાઓને સર્જનાત્મક ક્રિયામાં પરિવર્તિત કરીએ છીએ અને માત્ર પોતાને નહીં, પણ સમગ્ર બ્રહ્માંડની આધ્યાત્મિક રચનાને મજબૂત બનાવીએ છીએ.
પરંતુ ધાર્મિકતા કઠોર નૈતિકતા નથી. સારૂં ઘણી વખત પરિસ્થિતિ મુજબ અલગ હોઈ શકે છે. આશા વધુ સ્થિર દિશાસૂચક છે. ક્યારેક કઠોર દેખાતું કાર્ય જીવન બચાવે તો તે ધાર્મિક હોઈ શકે. મુશ્કેલ નિર્ણયો લઈને ઘણા લોકોનું રક્ષણ કરવું ઊંચી નૈતિક જવાબદારી બની શકે છે. તેવી જ રીતે, જીવન બચાવવા સત્ય છુપાવવું શબ્દશઃ સત્ય કરતાં ધાર્મિકતા બની શકે.
અતેથ, આપણું કાર્ય ઉપરી રીતે ન્યાય કરવું નહીં, પરંતુ વિનમ્રતા અને દૈવી જાગૃતિ સાથે વિવેકપૂર્વક વર્તવું છે. સાચી ધાર્મિકતા દોષારોપણ નહીં, ઉન્નતિ લાવે છે; તે એકતા, સુમેળ અને સામૂહિક સુખાકારી શોધે છે.
આ નવરોઝે, ચાલો માત્ર પ્રાર્થનાઓ પાઠ કરવાથી આગળ વધીને તેને જીવનમાં ઉતારવાનો સંકલ્પ કરીએ. હિંમત, જ્ઞાન અને કરૂણા સાથે કાર્ય કરીએ, જેથી સારા કર્મો સ્વાભાવિક રીતે ધાર્મિક ક્રિયાથી ઉપજે. જ્યારે અમે આશા સાથે જોડાઈએ છીએ, ત્યારે પ્રગતિ થાય છે અને વિશ્વ નવીકરણ તરફ એક પગલું આગળ વધે છે. નવરોઝ મુબારક.