જમશેદી નવરોઝ વસંતની તાજગી સાથે આવે છે અને યાદ અપાવે છે કે નવીકરણ માત્ર ઋતુગત નથી, પરંતુ ખૂબ જ વ્યક્તિગત અને સામૂહિક છે. વસંત ધરતીને નરમ બનાવે છે અને જીવનને જગાડે છે, છતાં કવિ થોમસ કહ્યું અને નોંધ્યું તેમ, કુદરતનો બદલાવ પણ અડગ હૃદયને ઓગાળવામાં અસમર્થ રહે છે. પ્રશ્ન સરળ છે શું આપણો સમુદાય નવીકરણની ભાવનાને સાચે જ આપણને ઉષ્મા આપવા દે છે, કે આપણે ઉત્સવી ઉજવણીની આડમાં અપરિવર્તિત જ રહી જઈએ છીએે?
શું નવરોઝ માત્ર મેજ સજાવવા અને વૈભવી ભોજન માણવા સુધી મર્યાદિત રહેશે, કે તે વિચાર, આભાર અને જવાબદાર ક્રિયાને પ્રેરણા આપશે? શું તે માત્ર આનંદનું પ્રતિક રહેશે, કે વિચાર અને વર્તનમાં જાગૃત બદલાવ લાવશે? પસંદગી અમારી છે દેખાવ અને ભક્તિ વચ્ચે, લોકપ્રિયતા અને પરોપકાર વચ્ચે, આરામ અને હિંમત વચ્ચે.
શાહ જમશેદની કથા અમર પાઠ આપે છે. પ્રગતિ અને સમૃદ્ધિના પ્રેરક તરીકે માનનીય, તેમને ખોરેહ ધાર્મિક નેતાઓને પ્રાપ્ત થતું દૈવી તેજ પ્રાપ્ત હતું. પ્રાચીન ગ્રંથો જણાવે છે કે આ દૈવી જ્ઞાન માત્ર સત્ય, વિનમ્રતા અને ધાર્મિકતાને જાળવનાર પાસે જ ટકીને રહે છે. જ્યારે ગર્વે જમશેદને ઘેરી લીધા અને તેમણે મહાનતા પોતાની ગણાવી, તેમનું ખોરેહ વિદાય થયું. અહંકાર સાથે પતન આવ્યું. વિનમ્રતા વગરની સત્તા આત્મવિનાશક બને છે.
અતેથ, નેતૃત્વ જન્મસિદ્ધ અધિકાર નહીં, પરંતુ યોગ્ય રીતે પ્રાપ્ત અને જાળવવાની જવાબદારી છે. જમીયાદ યશ્ત યાદ અપાવે છે કે દૈવી કૃપા સત્યનિષ્ઠાને મળે છે. જ્યારે અહંકાર સેવા પર હાવી થાય, જ્ઞાન દૂર થઈ જાય છે. શાહનામું પણ આ સત્યને મજબૂત બનાવે છે અહંકાર સિદ્ધિઓને નષ્ટ કરે છે.
સત્તા પોતે ન સદગુણ છે ન દોષ; તેનો ઉપયોગ કેવો થાય છે તે મહત્વનું છે. સાચા નેતા સ્વહિત કરતાં સમૂહહિતને પ્રાથમિકતા આપે છે. તેઓ અહંકાર કરતાં સહાનુભૂતિ અને આત્મપ્રશંસા કરતાં સેવા પસંદ કરે છે.
આ નવરોઝે, નવીકરણ વિધિથી આગળ વધવું જોઈએ. ચાલો ગર્વ કરતાં વિનમ્રતા, લોભ કરતાં આભાર અને સ્વહિત કરતાં સેવા અપનાવીએ. જો આપણે ધાર્મિકતા અને જ્ઞાન સાથે આપણા કાર્યો ગોઠવીએ, તો પ્રગતિ સ્વાભાવિક રીતે આવશે. આ નવું વર્ષ અમારા સમુદાયને વિચારશીલ નેતૃત્વ, અર્થપૂર્ણ સુધારણા અને વિનમ્રતા તથા શ્રદ્ધા પર આધારિત સહભાગી સમૃદ્ધિ તરફ દોરી જાય તેવી શુભકામનાઓ.